Spis tematów
"Nowe odkrycie pozwala pogłębić naszą wiedzę o odporności" Richard Bennett, Ph.D.
"Sprawny układ odpornościowy nie dopuszcza, aby mały wirus stał się przyczyną wielkich problemów" Richard Bennett, Ph.D.
"Transferowalna aktywna pamięć immunologiczna: argumenty na rzecz istnienia antygenowo-swoistych Transfer Factors"
Richard Bennett, Ph.D.
Gasnące cuda medycyny: przemijanie ery antybiotyków Richard Bennett, Ph.D.
Wyniki badań dotyczące procentowego wzrostu aktywności komórek NK oraz sprawności układu odpornościowego.
|
Sprawny układ odpornościowy nie dopuszcza, aby mały wirus stał się przyczyną wielkich problemów
Richard Bennett, Ph.D. Dr Stosowanych Nauk Biologicznych
Wprowadzenie
Wszyscy słyszeliśmy o najmniejszym drobnoustroju, jakim jest wirus, ale niewielu z nas zdaje sobie sprawę, jak niewielkie i jak podstępne mogą one być. Naturalną rzeczą jest, że trudno nam zrozumieć rzeczy, których nie możemy dostrzec gołym okiem lub łatwo wykryć w jakiś inny sposób. Cząsteczki wirusów są tak małe, że setki ich, jeżeli nie tysiące, może zmieścić się w objętości zajmowanej przez małą bakterię. Bakterii nie da się zobaczyć nieuzbrojonym okiem. Jednakże przy użyciu prostego mikroskopu i pod powiększeniem 1000 razy, bakterie jawią się jako małe kulki lub laseczki. Wirusa nie da się zobaczyć bez pomocy bardzo zaawansowanego mikroskopu elektronowego.
Z powodu ich bardzo małej wielkości oraz minimalnego wyposażenia w elementy podtrzymujące procesy życiowe wielu naukowców ma problem z uznaniem wirusów za żywe organizmy. Czy faktycznie są żywe, czy też nie, jest właściwie nieistotne, gdyż wszyscy wiemy, że infekcje wirusowe są w najlepszym wypadku nieprzyjemne, a mogą odmienić życie lub mu zagrozić. Tak jak wielkie epidemie w przeszłości, dzisiejsze epidemie wirusowe, wirusy grypy, przerażającego HIV i śmiertelnej Eboli, stanowią wyzwanie dla najwybitniejszych autorytetów w dziedzinie medycyny i napawają strachem każdego, kto stanie na ich drodze.
Najlepiej zwalczać infekcje wirusowe może sprawny i czujny układ odpornościowy. Obecnie istnieje tylko kilka leków przeciwwirusowych. Biologia wirusa powoduje, że wszystkie antybiotyki stosowane przeciw infekcjom bakteryjnym nie wywierają na nie praktycznie żadnego wpływu. Kilka chorób wirusowych, które kiedyś dręczyły ludzkość, zostało prawie całkiem wyeliminowanych z planety dzięki skutecznym szczepionkom. Choroby takie jak ospa wietrzna czy polio już praktycznie nie istnieją. Inne choroby wirusowe, jak opryszczka ludzka, wirusy rakowe oraz podstępny wirus HIV, dalej nie dają szans na wynalezienie skutecznej szczepionki. Są one bardziej złożone i sprytniejsze. Sprytne w takim sensie, że wypracowały sobie sposób na ukrycie się przed układem odpornościowym. Wirusy zdolne do wtargnięcia do organizmu i wywołania nie w pełni efektywnej odpowiedzi immunologicznej są odpowiedzialne za całe mnóstwo ludzkich chorób, które zbierają swoje żniwo przez długie lata. Różnica między tymi, którzy chorują tylko przez krótki okres czasu, a tymi, którzy chorują miesiącami i latami może być po prostu kwestią natury i skuteczności układu odpornościowego.
Historia przypadku Student uniwersytetu, Jim, był młodym, aktywnym i bardzo zdrowym atletą. Szkoła dla Jima, jak i wielu innych studentów, to czas ciężkiej pracy. Dzień w szkole wypełnia wiele godzin pracy, zbyt mało snu i dieta, która ledwo co przypomina odpowiednią, ponieważ królują w niej fast food i puste kalorie. Na początku trzeciego roku mimo dużego obciążenia nauką, dorywczą pracą i udziałem w życiu sportowym uniwersytetu, zmęczenie Jima i ogólne objawy lekkiej grypy wydawały się po prostu jeszcze jednym atakiem “uniwersyteckiej grypy”. Jednakże po kilku tygodniach wzmagającego się poczucia zmęczenia, które nie ustępowało mimo czynionych wysiłków w kierunku zapewnienia sobie większej ilości snu, do bólów w mięśniach i stawach i wzmożonej obolałości doszedł jeszcze ostry ból gardła. Jim udał się do studenckiej przychodni lekarskiej i otrzymał antybiotyki na “zapalenie gardła”. Antybiotyki nie przyniosły żadnych rezultatów. Jim zasięgnął porady innego lekarza i stwierdzono u niego mononukleozę zakaźną. Leczenie obejmowało ścisły reżim snu, odżywczą dietę, dodatki witaminowe i powrót do zdrowia miał nastąpić za 6 do 8 tygodni.
Wirus Epsteina-Barra (EB), zwykle związany z mononukleozą, jest dobrym przykładem infekcji wirusowej, która stara się ukryć przed układem odpornościowym. Wirus opryszczki "ukrywa się" w dosłownym tego słowa znaczeniu, zarażając komórki układu odpornościowego i w ten sposób uniemożliwiając im skuteczną reakcję. Najczęściej ofiarami wirusa padają młodzi ludzie, którzy zarażają się nim za pośrednictwem śliny osób już cierpiących na tę chorobę. Nosicielami wirusa są często osoby, które już się wyleczyły z choroby, lecz wciąż mogą być w fazie pozbywania się wirusa z wydzieliną z gardła.
W większości przypadków, szczególnie u młodych ludzi, infekcję zwalcza układ odpornościowy i pacjenci odczuwają niewiele, jeżeli w ogóle, skutków długoterminowych. U pewnej grupy starszych pacjentów, może tych, którzy uniknęli choroby za młodu, choroba może mieć inny przebieg i trwać stosunkowo długo. Wielu sugeruje, że przyczyną syndromu chronicznego zmęczenia jest po części infekcja wirusem Epsteina-Barra.
Odporność na infekcje wirusowe
Odpowiedź obronna na infekcje wirusowe składa się ogólnie z dwóch składników: odpowiedzi swoistej i nieswoistej. Zainfekowane wirusem komórki uwalniają chemicznych posłańców, zwanych interferonami. Jeden rodzaj interferonów pomaga innym komórkom w przeciwstawieniu się wirusowej infekcji. Komórki NK układu odpornościowego mają zdolność do rozpoznawania zainfekowanych wirusem komórek organizmu i do ich niszczenia. Oba te ogólne mechanizmy są ważne we wczesnej fazie infekcji, zanim organizm będzie w stanie zorganizować skuteczną swoistą odpowiedź immunologiczną.
Przeciwciała: Przeciwciała antywirusowe produkowane są w późniejszej fazie infekcji i stąd odgrywają niewielką rolę w początkowej obronie. Odgrywają one dużą rolę w odporności na ponowne infekcje. Przeciwciała neutralizujące wiążą się z wirusem i zmniejszają jego zdolność do przyłączania się i penetrowania komórek, w ten sposób je ochraniając.
Komórki zabójcy T: Decydującym elementem obronnym układu odpornościowego przeciwko infekcjom wirusowym jest stymulacja specjalnych komórek limfatycznych, zwanych komórkami zabójcami T lub dokładniej komórkami CD8+. Komórki te wyszukują i niszczą zainfekowane wirusem komórki organizmu i w ten sposób w dużym stopniu ograniczają replikację wirusa przez te komórki. Dla “usunięcia” wirusa z organizmu podstawowe znaczenie ma sprawna armada komórek zabójców T.
Transfer Factor: Transfer factor jest związkiem chemicznym, który znajduje się w naturalny sposób w siarze i który ma unikalną zdolność do edukowania układu odpornościowego, zanim organizm zostanie zaatakowany przez wirus. Transfer factor to prawdopodobnie szereg czynników, które w noworodku stymulują i uaktywniają komórki układu odpornościowego. Dla pewnych chorób wirusowych tworzy to wielką liczbę komórek T, które są swoiste względem danego wirusa i które “patrolują” otoczenie w celu wyszukania i zniszczenia komórek zainfekowanych wirusem. Transfer factor edukuje także komórki pomocnicze T, wspomagające przeciwciała odpowiedzialne za produkcję komórek limfocytów B w wytwarzaniu przeciwciał neutralizujących. Wirus EB i inne wirusy próbują spowolnić odpowiedź immunologiczną poprzez infekowanie samych komórek odpornościowych. Chore komórki odpornościowe nie są w stanie reagować. Dodatek Transfer factor w ostrych infekcjach wirusowych może bardzo przyspieszyć przygotowanie skutecznej odpowiedzi immunologicznej przez mobilizację komórek do atakowania wirusa, zanim on sam będzie mógł je zaatakować.
U osób z długotrwałymi lub chronicznymi infekcjami wirusem EB układ odpornościowy jest uszkodzony przez infekcję i nie odpowiada w prawidłowy sposób na ataki tego wirusa, tudzież innych. Transfer factor ma unikalną zdolność do edukowania pozostałych, zdrowych komórek limfatycznych i ewentualną możliwość dozbrojenia komórek, które zostały przez wirus uszkodzone. Tak można wyjaśnić, dlaczego leczenie transfer factor przynosi poprawę zdrowia chorym z chroniczną infekcją wirusową, jak np. wirusem EB.
Patogeny wirusowe zawsze będą częścią ekologii ludzkiego organizmu. Charakteryzują się one dużym stopniem specjalizacji i zdolnościami przystosowawczymi. Największe szanse na skuteczną obronę organizmu zapewnia nam utrzymywanie maksymalnej sprawności i czujności naszego układu odpornościowego. Ponieważ patogeny są niezmiernie małe i niewidoczne, naszą jedyną obroną jest możliwość produkowania skutecznych szczepionek oraz utrzymywanie układu odpornościowego w najlepszej kondycji.
|
